Jerzy Rudolf legnicki

Jerzy Rudolf legnicki urodził się 22 stycznia 1595 roku w Oławie, a zmarł 14 stycznia 1653 roku we Wrocławiu. Był księciem legnickim z dynastii Piastów, synem Joachima Fryderyka i Anny Marii. Pełnił urząd starosty generalnego Śląska w latach 1621-1628, a następnie od 1641 roku. Po podziale księstwa legnicko-brzeskiego w 1612 roku objął rządy w Legnicy i Złotoryi, a od 1616 roku także w Chojnowie. W 1614 roku przeszedł na kalwinizm. Podczas wojny trzydziestoletniej, w latach 1633-1648, przebywał na wygnaniu z powodu okupacji swoich ziem przez wojska cesarskie, choć formalnie nadal sprawował rządy.

Był humanistą, mecenasem sztuki, kompozytorem i poetą. Wspierał kulturę i naukę, gromadził księgozbiór Biblioteca Rudolphina oraz skupiał na swoim dworze uczonych, kompozytorów i poetów, wśród nich Martina Opitza i Friedricha von Logaua. Kształcił się w komponowaniu podczas pobytu we Frankfurcie nad Odrą, kolekcjonował druki i manuskrypty muzyczne oraz utrzymywał kontakty z kompozytorami swojej epoki. Heinrich Schütz dedykował mu zbiór pieśni religijnych Cantiones sacrae. Zachowały się pieśni skomponowane przez Jerzego Rudolfa, z których kilka nagrano na płycie „Rudolphina - Skarby Legnicy”.

Na podstawie artykułu „Jerzy Rudolf legnicki” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.