Jakub Ludwik Sobieski

Jakub Ludwik Sobieski, używający także imion Ludwik Henryk Jakub, urodził się 2 listopada 1667 roku w Paryżu. Był najstarszym synem Jana III Sobieskiego i Marii Kazimiery. Po wyborze ojca na króla został królewiczem polskim. W 1683 roku towarzyszył mu podczas odsieczy wiedeńskiej i bitwy pod Parkanami, a później reprezentował go na posiedzeniach senatu i przyjmował zagranicznych posłów.

W 1691 roku poślubił Jadwigę Elżbietę Amalię, a w posagu otrzymał tytuł księcia oławskiego i księstwo oławskie. Był związany z Oławą. Po śmierci ojca odziedziczył między innymi Złoczów, Żółkiew i Olesko. W 1697 roku wystąpił jako kandydat do tronu polskiego, a podczas wojny północnej ponownie zgłosił pretensje do korony. W latach 1704-1706 był więziony w Saksonii; po uwolnieniu zrezygnował z dalszych starań o tron. W 1717 roku wrócił do Rzeczypospolitej i zamieszkał w Żółkwi. Zmarł tam 19 grudnia 1737 roku.

Na podstawie artykułu „Jakub Ludwik Sobieski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.